Archiwa tagu: zioła oczyszczające

Nawłoć pospolita i nawłoć kanadyjska

Ziele nawłoci (Herba Solidaginis) jest zielem oczyszczającym krew, moczopędnym, przeciwkamiczym i odkażającym drogi moczowe. Zmniejsza obrzęki, obniża ciśnienie krwi (działanie hipotensyjne) działa odtruwająco- zwiększa wydalanie soli, amoniaku, kwasu moczowego, usprawnia usuwanie szkodliwych związkow i produktów przemiany materii, działa rozkurczowo, przeciwmiażdżycowo, przeciwukrzycowo, przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, przeciwbólowo, wzmacnia naczynia krwionośne (rutyna), pomaga w nieżytach żółądka i jelit.
Sok z rozgniecionej nawłoci lub maść na świeżym zielu (np. ziele roztarte z masłem w moździerzu) można zastosować w leczeniu ran, czyrakow i oparzeń jako przeciwzapalny, ściągajacy i antyseptyczny. Napar świetnie nada się do przemywania skóry łojotokowej, trądzikowej, z wypryskami, przy trądziku różowatym, oczyszcza pory, ma właściwości antyseptyczne, przeciwzapalne, osuszające i ściągające, warto go stosować w kremach, tonikach i rozmaitych kosmetykach domowej roboty. Nawłoć dzięki obecności rutyny uszczelniającej naczynia, doskonale nadaje się do przygotowania kosmetyków do cery naczynkowej.

Czytaj dalej...

Aronia czarna

Większość czynnych związków aronii ma właściwości przeciwutleniające (bioflawonoidy), które chronią komórki przed stresem oksydacyjnym, wspomagają naturalne siły obronne organizmu, przez co opóźniają procesy starzenia się i stymulują procesy naprawcze w komórkach. Aronia zawiera antocyjany, fenolokwasy (kawowy, chlorogenowy), pektyny, garbniki, sporą ilość witaminy C, witaminy: B2, B3, B9, czyli kwas foliowy, sole mineralne: magnez, potas, fosfor, żelazo, wapń oraz mikroelementy: molibden, miedź, jod i mangan.
Bioflawonoidy, wśród których najliczniejsze są antocyjany, flowonoidy- w tym kwercetyna i rutyna, katechiny i leukocyjany , są jednocześnie barwnikami, które nadają owocom granatowy kolor. Antocyjany i flawonoidy aroniowe zapobiegają angiopatii wywołanej nadciśnieniem, poprawiają krążenie oczne, wieńcowe i krążenie w kończynach, działają antyagregacyjnie (przeciwzakrzepowo), wzmacniają i uszczelniają nabłonki naczyń krwionośnych, łagodzą objawy alergii i wielu chorób autoimmunologicznych.
Pektyny mają właściwości prebiotyczne i ochronne na nabłonek jelit i żołądka, zastosowane miejscowo zadziałają przeciwwysiękowo i zahamują drobne krwawienia.
Kwas chlorogenowy i kawowy mają właściwości ochronne na trzustkę, wątrobę i nerki, wzmagają regeneracje komorek wątroby, mają działanie antybakteryjne i żółciopędne, hamują rozwój bakterii nawet opornych na silne antybiotyki: bacytracynę, neomycynę i polimiksynę . Pektyny, antocyjany i flawonoidy oraz fenolokwasy zawarte w aronii obniżają ciśnienie krwi przez spazmolityczny wpływ na mięśnie gładkie i zwiększenie diurezy, wpływają przeciwmiażdżycowo i moczopędnie, odtruwają organizm.

Czytaj dalej...

Korzeń kobylaka

Kobylak czyli koński szczaw lub szczaw kędzierzawy, to zioło stosowane w dolegliwościach przewodu pokarmowego: biegunce- zwłaszcza u dzieci, w wymiotach, w niestrawności, ale też w anemii jako zioło zwiększające poziom hemoglobiny, znosi objawy reakcji autoagresji immunologicznej i alergii. Okłady z odwaru stosujemy na owrzodzenia, wypryski, rany i ropnie, płukanie ust odwarem pomoże w leczeniu stanów zapalnych dziąseł i gardła, hamuje rozwój bakterii ropotwórczych oraz beztlenowych, picie odwaru usuwają nieprzyjemny zapach z ust i żołądka, hamuje rozwój drożdżaków i bakterii. Ponadto płukanki z odwaru stosujemy w zapaleniu pochwy, prącia, moszny, hemoroidach i świądzie.
Korzen kobylaku jest szczególnie zasobny w dobrze przyswajalne żelazo, co działa krwiotwórczo poprzez zwiększenie poziomu hemoglobiny we krwi, w witaminę A, C, białka, tłuszcze, wapń, cynk, sód, mangan, garbniki oraz przeczyszczające antrachinony. Jeszcze pod koniec XIX wieku korzeń kobylaku był na liście leków stosowanych oficjalnie przez lekarzy i zielarzy. Przetworami z korzenia kobylaku leczono wszelakie problemy układu pokarmowego i zakażenia bakteryjne, w zatruciach, chorobach krwi, żółtaczce, szkorbucie, przy chorobach skórnych stosowano wyciągi, maści i mikstury.

Czytaj dalej...

Koniczyna czerwona

Koniczyna czerwona (Trifolium pratense) działa estrogennie, łagodzi objawy menopauzy, poprawia krążenie i pracę serca, wzmacnia naczynia krwionośne, działa przeciwzakrzepowo, moczopędnie, przeciwobrzękowo, oczyszcza krew, zapobiega zastojom limfy a więc i obrzękom, odtruwa, działa ogólnie wzmacniająco, wspiera gojenie ran, zapobiega wypadaniu włosów, działa wykrztuśnie, żółciopędnie, odżywczo, przeciwzapalnie, reguluje wypróżnienia, miesiączkowanie i reguluje metabolizm. W przeziębieniu pomaga ozyścić nos, zatoki i płuca z zalegającego śluzu. Napar zastosowany jako maseczka, okład, zadziała odświeżająco, rozjaśniająco, wspaniale nawilży skórę i poprawi jej elastyczność. Ziele to jest idealne dla kobiet szczególnie w okresie menopauzy, u młodszych kobiet znosi objawy napięcia przedmiesiączkowego oraz reguluje menstruacje.

Czytaj dalej...

Przytulia czepna

Przytulia czepna to taki mały pasażer na gapę, bowiem „czepia się” haczykami czego może, wiosną ze spaceru wcale nie trudno wrócić do domu właśnie z taką zdobyczą. Napary z niej oczyszczają i wzmacniają cały organizm, oczyszczają krew, są silnie moczopędne,
poprawiają krążenie krwi, przeciwdziałają zakrzepicy, wspomaga leczenie żylaków, prostaty, hemoroidów, a także miażdżycy. To nie jedyny gatunek przytulii, który ma zastosowanie w medycynie ludowej, inne z przytulii to właściwa, wonna, wyprostowana, łąkowa, a surowcem w każdym przypadku jest ziele przytulii, czyli cała jej nadziemna część. Ziele przytulii zbieramy od wczesnej wiosny do jesieni.

Czytaj dalej...

Stokrotka pospolita

Przetwory ze stokrotki pospolitej (Bellis perennis) działają oczyszczająco na krew, odtruwają, działają przeciwobrzękowo i moczopędnie, w chorobach stawów pomagają usuwać złogi kwasu moczowego w podagrze, pomagają w zapaleniu jelit i biegunkach, niosą pomoc w kaszlu ze względu na obecność saponin, ułatwiają usuwanie zalegającej wydzieliny z oskrzeli i płuc. Garbniki i flawonoidy pomogą przy trudnogojących się ranach, po ukąszeniach.
Samodzielnie wykonany olejek z kwiatków stokrotek pomoże rozjaśnić przebarwienia i piegi 🙂 To będzie taki wpis „niespodzianka”, bohaterką bowiem będzie subtelna, drobna stokrotka pospolita, właśnie ta- polna, zwyczajna stokrotka 🙂 Kwitnie od kwietnia aż do października, rośnie niemal wszędzie gdzie przestrzeń jest otwarta- na łąkach, przy drogach, na trawnikach, na polanach. Do zbioru kwiatków (koszyczków) lub całego ziela – bo to one są surowcem leczniczym wybieramy naturalnie czyste, oddalone od dróg i aglomeracji miejsca. Nazywa się ja kwiatem światła, otwiera płatki o świcie, a o zmierzchu zamyka się.
Surowcem jest ziele stokrotki lub kwiat (cały koszyczek). Surowcem jest ziele stokrotki lub kwiat (cały koszyczek).

Czytaj dalej...

Babka lancetowata i szerokolistna

Liść babki to lek stosowany głównie w chorobach układu oddechowego – w kaszlu mokrym, czyli takim, gdzie odksztuszanie jest bardzo utrudnione. Śluzy nawilżają i powlekają drogi oddechowe łagodząc podrażnienie, osłaniają, natomiast irydoidy działają przeciwzapalnie. Śluzy powlekają też przewód pokarmowy, łagodzą przez to również dolegliwosci związane z chorobą wrzodową. Przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie i ściągająco zadziałają zawarte w babkach garbniki . Babka zwiększy szczelność naczyń krwionośnych i zadziała przeciwkrwotocznie. Jednak wiekszości osób babka w pierwszej kolejności skojarzy się z okładami na skaleczone miejsca, obmyty liść babki należy zmiąć lub lekko rozbić i taki przyłożyć na ranę. Bogactwo przeciwzapalnych, przeciwbakteryjnych i przeciwobrzękowych składników babki było jeszcze nie tak dawno pewniakiem jako opatrunek na ranę- pierwszego rzutu. 🙂 Dziś sprawdza się w okładach na trudno gojące się i sączące się rany, odleżyny i ropne wykwity.
Dzialanie lecznicze babki jest niejednokrotnie potwierdzone badaniami naukowymi, głównie wewnętrznie w nieżytach dróg oddechowych, zapalnych zmianach błony śluzowej jamy ustnej i gardła, a zewnętrznie w okładach na zapalne zmiany skóry.

Czytaj dalej...

Brzoza

Brzoza to drzewo o pięknej, białej korze, rosnące szybko, żyjące jak na drzewo dość krótko, ale intensywnie. Preparaty brzozowe to wspaniałe leki moczopędne, wybitnie odtruwające, wspomagające oczyszczanie ze złogów w chorobach reumatycznych, trądziku, problemach skórnych i metabolicznych, działają przeciwobrzękowo, przeciwgośćcowo, żółciopędnie, zapobiegają i wspomagają w kamicy moczowej i żółciowej, uszczelniają i wzmacniają naczynka krwionośne, ochraniają miąższ wątroby i regulują trawienie. Brzoza dostarcza kilku surowców leczniczych: pączki (Gemmae), liście (Folium), korę (Cortex) i sok (Succus Betulae). Najczęściej i najłatwiej pozyskiwane są liście – w maju, ale i te czerwcowe, lipcowe są pełne dobra, korę zbieramy na przedwiośniu, wiosną lub jesienią, pączki wczesną wiosną.

Czytaj dalej...

Bluszczyk kurdybanek

Bluszczyk kurdybanek uznawany był za roślinę czyszczącą krew, moczopędną, pobudzającą trawienie i przyśpieszającą przemianę materii. Surowiec stanowi ziele kurdybanka, czyli cała jego nadziemna część. Zbierać warto go ze stanowisk słonecznych, w tych miejscach bowiem gromadzi większą ilość swoich zdrowotnych składników. Bluszczyk kurdybanek jest zielem, które może być stosowane u małych dzieci. Jest zielem, które stosowane jest przeciw zatruciu ołowiem. Zawarte w bluszczyku związki działają odtruwająco, poprawiają przemianę materii i zwięszają produkcję moczu. Fenolokwasy, flawonoidy i garbniki mają właściwości tworzenia związków chelatowych z niektórymi metalami i w ten sposób umożliwiają ich usuwanie z zółcią i moczem, a terpeny wiążą się z niektórymi węglowodorami. Flawonoidy odpowiedzialne są za działanie przeciwwysiękowe i przeciwzapalne, garbniki działają odkażająco i ściągająco, saponozydy zwiększają diurezę (produkcję moczu).
Przetwory z bluszczyka zaleca się nie tylko w leczeniu zatruć, ale również w celu ochronienia wątroby przed uszkodzeniem toksycznym, zwiększenia wydzielania żółci, normalizacji perystaltyki przewodu pokarmowego oraz trawienia i wchłaniania.

Czytaj dalej...